پنج شنبه 30 فروردین 1397
English
نمایندگان گروه مقاوم سازی دریابیگی

مقاوم سازی دریابیگی

مقاوم سازی لرزه ای

تقويت لرزه ای

روش‏های مختلفی برای طراحی ساختمانهائی با كارآئی مناسب در برابر زلزله، آزمايش، مورد تحقيق و به كار گرفته شده اند. در روش‏های مرسوم، ساختمان با استفاده از تركيبی از سختی، قابليت شكل‏پذيری و همچنين استهلاك انرژی در برابر زلزله از خود مقاومت نشان می‏دهد. مقدار ميرائی در اين ساختمانها بسيار كم است و از اين رو انرژی مستهلك شده در محدوده رفتار الاستيك سازه ناچيز می‏باشد. در هنگام زلزله‏های قوی اين ساختمانها بعد از محدوده رفتار الاستيك، تغيير مكانهای زيادی می‏يابند و فقط به واسطه چگونگی قابليت تغيير مكان غير الاستيك خود پايدار باقی می‏مانند. اين تغيير مكانهای غير الاستيك موجب به وجود آمدن مفاصل پلاستيك به صورت موضعی در نقاطی از سازه می‏گردند كه خود موجب افزايش شكل‏پذيری و همچنين افزايش استهلاك انرژی می‏گردد. در نتيجه مقدار زيادی از انرژی زلزله به واسطه تخريبهای موضعی در سيستم مقاوم جانبی سازه مستهلك می‏گردد.

طراحی سازه‏های معمولی بنحوی كه در حين زلزله بدون تخريب باقی بمانند غير اقتصادی می‏باشد. لذا اكثر آيين نامه‏های مدرن طراحی ساختمان، فلسفه طراحی لرزه‏ای مبتنی بر مفهوم تغيير شكل پذيری را ارائه نموده‏اند. بر اين اساس يك سازه می‏بايست به نحوی طراحی گردد كه تغيير شكل پذيری مورد نياز هر عضو با تغيير شكل پذيری ظرفيتی آن در تعادل باشد تا در حين زلزله، انرژی در عضو به صورت مطمئنی مستهلك گردد. به عبارت ديگر سيستم قابليت جذب انرژی به واسطه شکل پذيری بدون ايجاد شکست را دارا باشد.

 

بنابراين ساختمان می‏تواند در اثر قابليت شكل پذيری انرژی زيادی را در حين زلزله مستهلك نمايد ولی بروز شكل پذيری زياد در ساختمان تشكيل مفاصل پلاستيك در برخی از اعضای سازه‏ای را به همراه خواهد داشت که اگر تعداد آن از حد معيني تجاوز نمايد سبب ناپايداری سازه خواهد گرديد .

برای طراحی سيستم FRP به منظور بهبود عملکرد سازه در برابر زلزله, سازه بايد به حد ظرفيت پلاستيکی خود برسد و المانها قادر به تحمل و مقاومت در برابر بارهای وارده باشند و دارای ظرفيت تغيير شکل مناسب در طول اتلاف انرژي زلزله باشند. در اين حالت طراحی ، اجازه داده می شود که بعضي از قسمتهای, سازه خراب شده تا انرژی زلزله تلف شود.

متغيرهای اساسي در بحث تقويت لرزه ای ، سختي، مقاومت و شکل پذيري مي باشد.

همانطور که در فصل اول اشاره شد استفاده از سيستم ديوار برشي و يا بادبند پارامترهای مقاومت و سختي را افزايش و شکل پذيری را کاهش مي دهد که بطور معمول اين شيوه بيشتر مورد استفاده قرار مي گيرد. افزايش ابعاد اعضاء با استفاده از ژاکت بتني  و ژاکت فولادی سبب افزايش هر سه پارامتر ميگردد که اين افزايش در مورد ژاکت بتني در دو مورد سختي و مقاومت  بيش از ژاکت فولادی      مي باشد ولي در مورد شکل پذيری کمتر از ژاکت فولادی مي باشد.

 استفاده از کامپوزيت FRP سبب افزايش بيشترين شکل پذيری و تا حدود کمی افزايش مقاومت    مي گردد ولي بر روی سختي تاثير چنداني ندارد.

با توجه به اينکه ضخامت FRP نا چيز مي باشد در ممان اينرسي عضو تاثيری نداشته و حتي با توجه به بالا بودن مدول الاستيسيته سبب افزايش سختي نمي گردد.

 

گراف ها